Marcin Błaszkowski


W Lesznie jest godzina 01:22:24
Mamy teraz zima.

Dziś jest Środa 26 lutego 2020, Imieniny Bogumiła, Eweliny, Mirosława


Serwis używa cookies aby zapamiętać otwartą sesję i ewentualne dane o logowaniu. Brak zmiany ustawień przeglądarki oznacza zgodę na to. Serwis nie zapisuje ciasteczek do profilowania reklam lub śledzenia użytkownika.



Bernhard von Hindenburg

Byliśmy w swoich ramionach...

Byliśmy w swoich ramionach i całowaliśmy się;
- wówczas zobaczyłem idącą parę: ciebie i siebie,
Poszli dalej, wciąż dalej,
I wzięli ze sobą to spojrzenie.
Stałem i patrzyłem za nimi,
- I zostałem sam.

Tekst niemiecki.:

Wir hielten uns umfangen und küβten uns:
- Dann sah ich Zweie wandern: dich und mich,
Sie gingen weiter, immer weiter,
Und trugen jenen Augenblick davon.
Ich stand und schaute nach,
- Und blieb allein.


Interpretacja.:
Miłość jest tematem, wokół którego zogniskowana jest treść wiersza. Nie jest to miłość „po prostu”, jest to miłość nacechowana skrajnymi, sprzecznymi, a wręcz niedefiniowalnymi przeżyciami. Pełna intensywnych odczuć (łac. impressio).

Na początku wiersza jawi się obraz miłości spokojnej – para jest wtulona w siebie, obdarowuje się pocałunkami. Pośród tej idylli pojawia się intruz – jest nią przechodząca para, ale tę parę stanowią te same osoby, które ją obserwują. Jest to przedstawienie przypominające lustro – obserwacja samych siebie, ale w innej sytuacji. Tę niezdefiniowaną, inną sytuację sugeruje kontrast ruchu i bezruchu. Podwojenie obrazu tej samej pary w różnych sytuacjach jest poza tym przykładem korespondencji sztuk: literatury i malarstwa.

„Spojrzenie” pary przechodząca jest symbolem o wielu możliwościach interpretacyjnych. Jeśli uznać, że oznacza spojrzenie zakochanych, wówczas para siedząca zostałaby okradziona z miłości przez przypadkowych przechodniów (w domyśle: zdrada). Poza tym spojrzenie staje się de facto jedyną osią łączącą obie zakochane pary, jako że w wierszu w sensie znaczeniowym panuje cisza, nie pada w nim ani jedno słowo, gdyż intensywne uczucia nie potrzebują słów, wystarczy spojrzenie. Cisza pozwala na wyeksponowanie odczuć, nie przytłacza ich żadnym hałasem tła. Spojrzeniem także odprowadza podmiot liryczny przechodzących, pozostając sam.

Ze względów formalnych wiersz von Hindenburga należy do prądu impresjonistycznego w literaturze, który rozwijał się na przełomie XIX i XX w. nie tylko w malarstwie. Operował on słownictwem nazywającym uczucia, mniej koncentrując się na innym przekazie. Odczucia jednostki, ból egzystencjonalny, doświadczenie, etc. to ulubione tematy impresjonistyczne. Dzieło może być nawet zdeformowane, ważne by było podporządkowane przekazowi uczuć. Stąd upodobanie do kontrastu, czy hiperboli.

Kontrast jest wkomponowany w strukturę wiersza, jest jego klamrą. Zestawiając pierwszy wers, w którym miłość jest uczuciem idyllicznym oraz ostatni, w którym miłość (uczucie z założenia obustronne) przyczynia się do poczucia odrzucenia i samotności, dostrzegamy, że podmiot liryczny zamyka tymi znaczeniowo przeciwstawnymi granicami historię odejścia i bólu po utracie kochanej. Samą miłość prezentuje także na sposób impresjonistyczny, gdzie kontury się zacierają i pozostaje barwna, intensywna plama: miłość łączy kochających, ale odejście nie rozdziela ich. Odejście wyrywa część osobistego integrum i raniąc zabiera je ze sobą.

 






ostatnie zmiany wykonane 2012-02-28 00:12:19
,






opis stopki