Marcin Błaszkowski


W Lesznie jest godzina 00:48:10
Mamy teraz zima.

Dziś jest Środa 26 lutego 2020, Imieniny Bogumiła, Eweliny, Mirosława


Serwis używa cookies aby zapamiętać otwartą sesję i ewentualne dane o logowaniu. Brak zmiany ustawień przeglądarki oznacza zgodę na to. Serwis nie zapisuje ciasteczek do profilowania reklam lub śledzenia użytkownika.



Streszczenie pracy doktorskiej


Uniwersytet Medyczny w Łodzi
Wydział Wojskowo-Lekarski

lek. med. Marcin Błaszkowski
„Ocena wybranych wskaźników immunologicznych w patogenezie łojotokowego zapalenia skóry oraz ich zmienności pod wpływem itrakonazolu”

Promotor:
prof. UM, dr hab. Ewa Trznadel-Grodzka
Klinika Dermatologii, Dermatologii Dziecięcej i Onkologicznej UM w Łodzi

Recenzenci:
prof. dr hab. Zygmunt Adamski
Zakład Mikologii Lekarskiej i Dermatologii, UM w Poznaniu

prof. dr hab. Franciszek Seneczko
Klinika Dermatologii, Dermatologii Dziecięcej i Onkologicznej UM w Łodzi

Streszczenie pracy

Wstęp.
Łojotokowe zapalenie skóry jest przewlekłą chorobą zapalną skóry charakteryzującą się zmianami rumieniowymi oraz złuszczaniem w regionach z licznymi gruczołami łojowymi. Schorzenie jest powszechne, występuje u około 5% populacji. Etiopatogeneza nie jest dostatecznie poznana, najczęściej podawanymi czynnikami są łojotok, podatność indywidualna, kolonizacja drożdżakami z rodzaju Malassezia oraz ich interakcja z układem immunologicznym człowieka. W leczeniu łojotokowego zapalenia skóry lekami z wyboru są leki przeciwgrzybicze, głównie azole, przede wszystkim itrakonazol. Lek ten ma potrójny profil działania: przeciwgrzybiczy, przeciwzapalny oraz antyandrogenowy. Ze względu na przewlekły stan zapalny skóry u pacjentów z łojotokowym zapaleniem skóry ocena cytokin prozapalnych w surowicy może dostarczyć istotnych informacji na temat etiologii oraz przebiegu tej dermatozy zapalnej.
 

Cel pracy.
Oznaczenie w surowicy poziomu wybranych cytokin prozapalnych (IL-2, IL-4, IFNγ, TNFα) przed leczeniem i po leczeniu itrakonazolem oraz korelacja poziomów określonych wskaźników ze stanem klinicznym skóry.

Materiał i metody. Badania przeprowadzono u 30 osób klinicznie zdrowych oraz 36 osób z objawami łojotokowego zapalenia skóry, które w ciągu ostatnich trzech miesięcy nie były leczone ani ogólnie, ani miejscowo środkami przeciwgrzybicznymi, przeciwzapalnymi, preparatami steroidowymi lub przetoczeniem krwi. Ocenę kliniczną przeprowadzono metodą Scaparro (metoda, w której za pomocą punktów określa się ilość zajętych okolic oraz nasilenie objawów). Poziom cytokin w surowicy określono metodą Elisa, za pomocą zestawów firmy Diaclone, Francja. W leczeniu pacjentów stosowano doustnie itrakonazol 100 mg wg następującego schematu: 1. tydzień - 2 x 200 mg, 2. tydzień – przerwa w leczeniu; 3., 4., 5., 6. tydzień - pierwsze dwa dni tygodnia 2 x 200 mg, w pozostałe dni - przerwa w leczeniu.
 
Wyniki. Po leczeniu itrakonazolem stwierdzono znamienną poprawę stanu skóry. W grupie badanej stwierdzono znamiennie wyższy poziom IL-2 oraz INFγ w porównaniu z grupą odniesienia, zarówno przed, jak i po leczeniu itrakonazolem. Ponadto u mężczyzn poziom INFγ był znamiennie wyższy po leczeniu. Poziom stężenia IL-4 oraz TNFα w grupie pacjentów, zarówno przed i po leczeniu, nie różnił się statystycznie znamiennie w porównaniu z poziomem tych cytokin u osób z grupy odniesienia.

Wnioski. Stan kliniczny pacjentów z łojotokowym zapaleniem skóry pozostaje bez związku z poziomem stężenia badanych czynników zapalnych we krwi. U chorych stwierdza się statystycznie znamiennie wyższy poziomu stężenia IL-2 oraz INFγ, jest to zatem dermatoza charakteryzująca się odpowiedzią immunologiczną typu komórkowego. Stwierdzono znamienną różnicę stężenia INFγ przed leczeniem i po leczeniu jedynie w grupie mężczyzn chorych na ŁZS. IL-4 oraz TNFα są cytokinami, których udział w etiologii ŁZS nie jest decydujący.





ostatnie zmiany wykonane 2011-03-20 19:13:49
,






opis stopki