Marcin Błaszkowski


W Lesznie jest godzina 02:10:31
Mamy teraz zima.

Dziś jest Środa 26 lutego 2020, Imieniny Bogumiła, Eweliny, Mirosława


Serwis używa cookies aby zapamiętać otwartą sesję i ewentualne dane o logowaniu. Brak zmiany ustawień przeglądarki oznacza zgodę na to. Serwis nie zapisuje ciasteczek do profilowania reklam lub śledzenia użytkownika.



Joachim Schickfuβ

New Vermehrete Schlesische Chronica unnd Landes Beschreibung (fragment o Piaście)

Curaeus, Joachim, Schickfuβ, Jakob, New Vermehrete Schlesische Chronica unnd Landes Beschreibung, 1625, s. 27-29   (Nowa powiększona kronika śląska oraz opis krajobrazu)

Rozdział VII

O gościnności rodziców Piasta, wyborach oraz szczęśliwych rządach w Polsce i na Śląsku
W poprzednim rozdziale mówiliśmy o trzech rodzinach i rodach polskich władców, jak ten pochodzący od Lecha i jego potomków, następnie ten od Kraka i w końcu o rodzinie Leszków (Lescorum) oraz Popielów, które teraz w pełni pozostawiamy na boku i zadbamy o nowy ród, mianowicie o linię piastowską. Poświęcimy im dłuższy wywód, ponieważ rodzina Piastów, nie tylko w sensie cielesnym ale także nawet bardziej w sensie duchowym uczyniła wiele dobrego temu krajowi i zapewniła mu sławę.

Piast urodził się w Kruszwicy w Polsce w roku pańskim 775, dokładnie trzy lata po tym, gdy Hadrian , szlachetny Rzymianin zasiadł na biskupim tronie, o co usilnie starał się także Dezyderiusz, król longobardzki. I właśnie tego roku, kiedy to cesarz Konstantyn legł z powodu gorączki i został wezwany 14 września z tego świata, a jego syn Leo został wyniesiony do cesarstwa. Ojciec Piasta nazywał się Cussilco, był mieszkańcem Kruszwicy, który utrzymywał się z uprawy roli i hodowli pszczół. Jego matka miała na imię Rzepicha. Wychowała syna swego i swojego męża na tyle poczciwie, że obok innych cnót odznaczał się sławą człowieka hojnego i gościnnego. Kiedy osiągnął wiek męski, pozostał w Kruszwicy, w Ojczyźnie, wśród swoich, ożenił się i w takim stanie oczekiwał bożego błogosławieństwa. Jak piszą polskie kroniki w takich okolicznościach miało się objawić Promptuarium Exemplorum. Zdarzyło się, że jeszcze przed żałosnym upadkiem Popilii ultimi, dwóch mężczyzn o wyjątkowo pięknych i poczciwych twarzach oraz ubraniach chcieli wejść do książęcego zamku i Palatium Popilii, który wówczas znajdował się w Kruszwicy ale zostali sprzed jego drzwi i bram przegonieni i nie weszli do środka. Kiedy to się stało, zwrócili się do pobożnego Piast, który wspierał wszystkich obcych oraz przybyszów, z prośbą, by udzielił im schronienia. Zarówno Piast, jak i jego żona przyjęli ich przyjaźnie i z radością. Natychmiast zaszlachtowano odpasioną świnię, którą to Piast trzymał dla swojego syna z okazji obchodów zwanych tonsura albo nadanie imienia. Przyniósł im także małą beczkę słodu. Tak długo, jak pili słód z beczółki (co należy uznać za cud) nigdy się ona nie opróżniała a trunek się namnażał i tym samym wciąż wytryskał w górę. Następnie obaj dwaj goście, którzy bez jakiegokolwiek wątpienia byli aniołami posłanymi od Boga, polecili Piastowi, żeby pożyczył od sąsiadów tyle naczyń, ile tylko zdoła pożyczyć od sąsiadów a oni napełnili je słodem. W taki sam sposób pomnożyli mięso pochodzące od tej jedynej świni w takiej ilości, że nazbierano jego dziesięć pełnych koryt. W końcu przykazali Piastowi, żeby serdecznie zaprosił książęta, razem z ich dworzanami oraz żołnierzami na zbliżające się postrzyżyny lub nadanie imienia jego syna, kiedy to oni sami dokonają postrzyżyn i nadadzą dziecku imię Ziemowit. Po dokonaniu obrzędów Piast poprosił o wniesienie jedzenia oraz napojów a Bóg, Pan obu obecnych, zesłał na tyle błogosławieństw, że każdy miał pełne talerze. Wówczas obaj mężczyźni zniknęli. Kiedy Popillus został pozbawiony tronu książęcego, ci dwaj goście, którzy zniknęli, przyszli do Piasta ponownie i szukając oraz prosząc go o schronienie. Objawili mu, że po trzech dniach będzie władcą Polski. Nakazali mu, żeby tak, jak wcześniej, beczkę ze słodem wystawił przed dom i każdego szlachetnie i nieszlachetnie urodzonego, kto będzie przechodził przed jego domem i nie będzie miał nic do jedzenia, uraczył napojem. Ów słód nie zaspokoi jedynie największego pragnienia, ale będzie go nawet w nadmiarze, podobnie jak nie zabrakło oleju kobiecie z Sarpety. Następnego dnia Proceres Poloniae poszli na naradę i jednomyślnie, także consensu totius populi, wybrali Piasta na księcia kraju. Był tym wprawdzie przerażony i nie uważał, żeby był wystarczająco godny do pełnienia tej funkcji ale jego goście jednak nakłaniali go do tego i w końcu dał się namówić. Mimo tego, że ów Piast był niskiego pochodzenia, stał się masztem antiquae fide ac virtute, a przede wszystkim miłośnikiem sprawiedliwości i prawa. Polscy i inni historycy jednomyślnie przyznają mu ogrom chwały. Bez wątpienia świadczy o tym brzeska inskrypcja, która znajduje się w książęcym kościele zamkowym, nad kazalnicą, obok portretu Piasta, która brzmi następująco: Extinctae veterum Poloniae familia in Popilio, Poloni sibi praefecerunt Pyastum virum humili locum natum: sed virtute & justitia excellentem circiter Ann. Dn. D. CCC.XLII à quo prisca Poloniae Regem progenies & Silesiae Duces descendunt. (…)

Piast objął władzę mniej więcej w roku 842 po narodzinach Chrystusa. Calvisius [3]: właśnie wtedy, gdy cesarz Ludwik Jąkała [2] wziął do niewoli pewnego słowiańskiego księcia i kazał mu wykłuć oczy. Okres władzy Piasta był szczęśliwy, pełen pokoju oraz pozbawiony chaosu oraz trwał przez wiele lat. Nie mieszkał w domu książęcym Popilii, ani nie umarł w nim, bo był on skażony grzechami i bluźnierstwami Popilli. Koniec swojego życia chciał oczekiwać w dawnej siedzibie Lechi w Gnieźnie. Zmarł w wieku 120 lat. Od tego pobożnego, dobrego, łagodnego i wiernego księcia Piasta pochodzi wielu królów Polski, którzy po nim jeszcze długo w Polsce oraz na Śląsku continua serie rządzili. Nawet wówczas, gdy tenże królewski ród w Polsce wygasł, dzięki wyjątkowemu błogosławieństwu Boga, który obiecał miłosierdzie aż do tysięcznego członka rodu tym, którzy go miłują i jego przykazań przestrzegają, jest wciąż obecny w postaci Książęcych Mości, wysoko urodzonych władców i panów, książąt Legnickiego i Brzeskiego (…).

[1] Johannis Molleri Lubenensis Silesii, Historiæ Ducum Lignicensium, Quatenus a Piasto stirpis eorundem antiquiss[im]æ & Illustriss[im]æ Authore, usque ad hæc nostra secula, primum Polonis & Silesiis simul, tandem Lygiis tantum continua successionum serie imperarunt; Libri III. Carmine Elegiaco adornati., Głogów, 1620
[2] Sethus Calvisius, wł. Seth Kalwitz (ur. 1556 w Goesleben, zm. 1615 w Lipsku), kompozytor, teoretyk muzyki, kantor w Schulpforta i Lipsku, Astronom, matematyk, zajmował się chronologią
[3] Ludwig II Jąkała, franc. Louis le Bègue (ur. 846, zm. 879 w Compiègne), król zachodnio frankijski z dynastii Karolingów, w 879 r. wyruszył na wyprawę przeciwko Wikingom, podczas której zmarł



Zdjęcie: Joachim  Schickfuβ



ostatnie zmiany wykonane 2020-01-02 22:41:59
,






opis stopki